Filmrecensie: Case 39

Case 39 is een thriller/horrorfilm van Christian Alvart met Renee Zellweger en Jodelle Ferland in de hoofdrollen.

Inhoud

Emily Jenkins is een sociaal werkster bij de Kinderbescherming. Hoewel ze tot over haar oren in het werk zit, krijgt ze van haar baas Wayne een nieuw dossier toegespeeld, het 39ste in de lange rij. De tienjarige Lillith Sullivan trekt direct haar aandacht met haar grote, onschuldige reeënogen en de tristesse die van haar gezicht afstraalt. Ze trekt naar het gezin voor een gesprek en komt terug bij een manisch uitziend ouderpaar. Emily heeft direct een vermoeden dat er iets mis is maar kan niets ondernemen totdat de ouders een echte bedreiging vormen. Die bedreiging komt al snel als ze midden in de nacht wordt opgebeld door Lillith. Samen met een bevriend politieagent slaagt ze er net op tijd in het meisje van een gewisse dood te redden.
De ouders verdwijnen achter de tralies en Lillith in een opvangtehuis. Het meisje smeekt de sociaal werkster om haar onder haar hoede te nemen, een ongebruikelijke stap. Ondanks tegenkantingen van haar baas en collega’s neemt Emily toch de voogdij op zich. En dan komt ze er achter dat in het gezin Sullivan niet de ouders het probleem vormden…

Beoordeling

Het verhaal op zich stelt niet heel veel voor. Het kwaad verschuilt zich daar waar je het in het begin van de film niet had verwacht maar er wordt verder niet dieper op ingegaan. We krijgen in de loop van de film geen degelijke uitleg over het hoe en waarom. Na de inleiding en de voorstelling van de personages wordt de aandacht verlegd naar het kwaad en de gevolgen daarvan. Het positieve aan deze film vond ik dat er maar weinig gebruik wordt gemaakt van special effects. De hele film baadt in een onzichtbare, zinderende spanning en dit gewoon door de acteerprestaties en de gebruikte sfeermuziek. Op dat punt is de film zeker geslaagd. Ik ben een paar keer goed geschrokken en dat is altijd een goed teken. Het einde vond ik echter maar zwak en afgerateld maar dat deed geen afbraak aan mijn gevoel over deze film.

Renee Zellweger in een horrorfilm, het is zo eens iets anders dan haar als het lieflijke meisje te zien rondhuppelen in een romantische film. Met haar zachte fluisterstem vond ik haar echter in het begin van de film niet echt geschikt maar naar het einde toe kon ik begrijpen waarom ze haar gecast hebben. Ze zal nooit overkomen als een harde tante en dat was in deze film ook niet nodig. Haar personage wordt in de loop van de film goed uitgediept en ze maakt ook een hele karakterontwikkeling mee. Jodelle Ferland bezorgt je constant de kriebels. Daarvoor hoeft ze zelfs nog niets te zeggen, haar ogen en houding spreken voor zich. Het jammere aan de film is dat haar personage helemaal niet wordt uitgediept, we komen maar bitter weinig over haar te weten. De bijrollen zijn van degelijke kwaliteit. Callum Keith Rennie en Kerry O’Malley zien er beiden manisch uit als de ouders van Lillith, je gelooft direct dat ze zich bevinden in de lagere regionen van de maatschappij. Bradley Cooper is perfect gecast als vriend/love interest van Emily en Ian McShane is de ideale oudere bevriende politieman die de zaken niet wil overhaasten.

Geen hoogvlieger maar toch een degelijke spannende film waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten.

Deze post bevat affiliate links. Als jij iets koopt via deze links ontvang ik een kleine bijdrage waardoor ik deze site kan onderhouden. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s