Filmrecensie: Things We Lost in the Fire

Things We Lost in the Fire is een melodrama uit 2007, geregisseerd door Susanne Bier, met in de hoofdrollen Halle Berry, Benicio del Toro en David Duchovny.

Inhoud

Als Audrey Burke onverwachts haar man Brian verliest nadat hij zich moeide in een partnerruzie, doet ze het ondenkbare: ze nodigt haar mans beste vriend, de heroïnverslaafde Jerry Sunborne die alles verloor door zijn verslaving, uit om bij haar en de kinderen te komen wonen. Hoewel ze Jerry jarenlang haatte en het haatte dat haar man contact met hem bleef houden, wil ze hem toch in huis nemen. Samen proberen ze het verdriet zo goed mogelijk te verwerken en het leven terug op te nemen. Jerry doet verwoede pogingen om af te kicken en helpt het gezin waar mogelijk. Samen leren ze opnieuw de waarde van het leven kennen en proberen ze hun leven weer op het juiste spoor te zetten.

Beoordeling

Deze film laat je niet onberoerd en achteraf bleef ik verdweesd achter. De hele film staat in het teken van rouwen, het personage van Halle Berry rouwt twee uur aan een stuk en maakt daarbij verschillende stadia door. Hoewel het thema vooral beelden van gehuil doet opdoemen, is de film geen kroniek van een tranendal. De film vertelt het verhaal van een vrouw die haar leven terug probeert op te bouwen na de dood van haar geliefde en zielsverwant, we volgen hoe Audrey het verlies probeert te begrijpen en langzaam aan ook te aanvaarden. Gelukkig is er ook tijd voor een grappig moment, zoals die keer dat Audrey Jerry vraagt om bij haar in bed te komen liggen en aan haar oorlelletje te trekken.

De acteerprestaties van zowel Halle Berry als Benicio del Torro zijn Oscarwaardig. Halle Berry is een gebroken vrouw die er niet onderdoor mag gaan voor haar kinderens bestwil. Door de goede vriend van haar overleden man in huis te halen, wil ze graag een stukje van hem altijd dicht bij haar hebben. Benicio del Torro acteert zo levensecht dat hij echt aan de heroïne lijkt te zitten. Zijn doorleefde gezicht en puike acteerprestaties maken van hem de ideale junk. Het enige minpuntje is zijn eerste afkickpoging die net iets te gemakkelijk lijkt te verlopen maar dat is slechts een detail in deze verder smetteloze vertolking.

De filmografie van deze film is met momenten bevreemdend. Regisseur Suzanne Bier heeft een sterke voorkeur voor close-ups, voornamelijk van ogen. De film is er dan ook met doorspekt, wat de film heel intiem maakt. De film baadt daarnaast in een melancholische, droeve sfeer maar is nooit over the top.

Dit is een film die je niet snel loslaat en ondanks het zware thema niet vervalt in een eindeloos tranendal.

Deze post bevat affiliate links. Als jij iets koopt via deze links ontvang ik een kleine bijdrage waardoor ik deze site kan onderhouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s