Paul Hunter: De Beckham van de snookertafel

Afbeelding van gabicuz via Pixabay

Paul Alan Hunter, die op 9 oktober 2006 de strijd tegen kanker verloor, was een talentvol Brits professioneel snookerspeler. Door zijn blonde haren en glamoureus imago stond hij bekend als de Beckham van de snookertafel.

Het begin

Paul Hunter werd geboren op 14 oktober 1978 in Leeds, Yorkshire. Hij liep school aan de Cardinal Heenan High School in Leeds.

Het debuut

Aangemoedigd door zijn familie bracht Paul vanaf zijn zevende levensjaar vele uren door aan de snookertafel en was hij op zijn twaalfde een uitmuntend junior talent. Begeleid door ervaren professionals als Jimmy Michie en voormalig wereldkampioen Joe Johnson maakte hij, in juli 1995, op zestienjarige leeftijd zijn debuut in de professionele rankings.

Vier maanden later versloeg hij in de eerste ronde van het UK Championship het toenmalige nummer zes van de wereld, Alan McManus. Maar daar bleef het niet bij: toen hij de halve finale van de Regal Welsh Open bereikte in 1996 werd hij de jongste speler ooit die een plaatsje bij de laatste vier van een rankingtoernooi bereikte.

Tijdens het UK Championship van 1996 bereikte hij de kwartfinale door Willie Thorne, James Wattana én Terry Murphy. De kwartfinale verloor hij aan de uiteindelijke winnaar van het toernooi, Stephen Hendry. Hunters inspanningen gingen niet ongemerkt voorbij en hij kreeg in 1997 een wildcard voor de Benson & Hedges Masters, waar hij in de eerste ronde onderuitging tegen Mark Williams.

Het succes

In 1998 behaalde hij zijn eerste overwinning in een rankingtoernooi op de Regal Welsh Open, waardoor hij de tweede jongste winnaar van een professioneel toernooi werd. Het succes bleef daarna niet uit: nog dat zelfde jaar bereikte hij de halve finale van het Liverpool Victoria UK Championship en werd Snooker Writers Association’s Young Player of the Year.

In 1999 verscheen hij voor de eerste keer in de Crucible, waar hij in de eerste ronde verloor van wederom Stephen Hendry, die uiteindelijk het toernooi won. Dat seizoen zette hem op de twaalfde plaats van de wereldranglijst van snookerspelers van 1999/2000. Dankzij deze ranking werd hij voor de eerste keer in zijn carrière automatisch gekwalificeerd voor rankingtoernooien.

Een jaar later zakte hij twee plaatsen in de ranking maar Paul liet het niet aan zijn hart komen en bereikte het volgende seizoen op zijn minst de kwartfinale van maar liefst zes toernooien.

Masterstitel

Tijden de Benson & Hedges Masters van 2001 lukte het Hunter wel om Stephen Hendry in de halve finale te kloppen, waarna hij in de finale Fergal O’Brien versloeg en zo de Masterstitel greep. Een jaar later lukte het hem om de titel te behouden, daarmee werd hij de derde speler in de geschiedenis die de Masterstrofee wist te behouden. Tijdens deze twee dramatische finales werd hij van dichtbij gevolgd door de nationale media die hem bombardeerden als de pin-upboy van het snooker.

Twee weken eerder had hij reeds de Regal Welsh Open titel behaald en nog eens twee maanden later werd hij nogmaals in de eerste ronde in de Crucible verslagen.

Maar de 23-jarige Hunter was op dreef gekomen en 2002 werd een zeer succesvol jaar: hij behaalde een derde rankingtitel op de British Open. In 2003 lukte het hem echter niet meer om de Masterstitel te behouden en werd hij in de halve finale verslagen door de uiteindelijke winnaar, Mark Williams. Pittig detail: een jaar daarvoor was Mark Williams de runner-up in de Masters.

Wereldkampioen

In 2003 draafde Paul Hunter op in het grootste toernooi van allemaal, het Embassy World Championship, waar hij de halve finale bereikte na het verslagen van Allister Carter, Matthew Stevens en Peter Ebdon. Het was echter Ken Doherty die er voor zorgde dat hij zijn eerste finale in de Crucible niet haalde. Hierdoor bereikte Hunter wel een plaats in de top acht van de rankinglijst van 2003/2004 en werd het seizoen 2002/2003 ineens ook zijn meest succesvolle seizoen waarin hij één titel won en vier halve finales en drie kwartfinales bereikte. Gedurende het hele wereldkampioenschap werd hij aandachtig door de pers gevolgd; zijn verschijningen in televisieshows, radioshows en in fashionmagazines verhoogden zijn populariteit. Algauw werd hij vergeleken met David Beckham omwille van zijn uiterlijk.

Ook zijn volgende seizoen was zeer succesvol met als grootste verwezenlijking het nogmaals behalen van de Masterstitel. Hiervoor speelde hij Ronnie O’Sullivan met 10-9 en vijf centuries naar huis.

Sportiviteit

Paul Hunter was ook gekend voor zijn sportiviteit naar zijn collega’s toe. Zo kon hij in 2004 zijn jeugdidool Jimmy White in het Daily Record Players Championship niet van de titel houden. Na de match toonde hij een oprechte nederigheid en affectie voor zijn tegenstander die hij voor al zijn tegenspelers zowel op als naast de snookertafel toonde en hem zo geliefd maakte.

Zijn seizoen werd door zijn beste vriend, Matthew Stevens, vroegtijdig beëindigd in de tweede ronde van het Embassy World Championship van 2004. Hij nam Stevens zijn verlies niet kwalijk en omhelsde zijn goede vriend na de match.

Zijn volgende seizoen kende een fantastische start: hij bereikte de halve finale van de Totesport Grand Prix van 2004 maar verloor van Ronnie O’Sullivan. In 2005 raakte hij nog bij de laatste acht van de China Open maar spijtig genoeg was dat de laatste keer dat hij zo hoog kon klimmen in een rankingtoernooi.

Tijdens het seizoen 2004/2005 stond hij op de vierde plaats van de rankinglijst, het volgende seizoen zakte hij één plaatsje.

De laatste jaren

Tijdens de zomer van 2004 huwde Paul in Jamaica met Lyndsey Fell. Op tweede kerstdag 2005 schonk ze hem een dochter die ze Evie Rose noemden.

Op 6 april 2005 liet Hunter weten dat hij leed aan een zeldzame vorm van maagkanker. Zoals in zijn snookerspel deed hij alles om de strijd te kunnen winnen: hij onderging chemotherapie, die echter maar beperkt succes had en hem uit zijn vorm haalde. Het lukte hem niet meer om wedstrijden te winnen en hij verdween uit de top 32 van de rankinglijst.

Op 27 juli 2006 bevestigde WPBSA dat de organisatie zijn regels zou veranderen zodat Hunter het seizoen 2006/2007 kon uitzitten zonder rankingverlies. Hunter wilde dat volledige jaar wijden aan de behandeling van zijn kanker.

Vijf dagen voor zijn 28ste verjaardag verloor Paul echter de strijd, hij stierf op 9 oktober 2006. Enkele van de grootste namen uit het snooker betuigden na zijn dood hun eer aan de Beckham van de snookertafel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s