Boekrecensie: Wisselgeld – Loes Den Hollander

Wisselgeld is de zevende literaire thriller van Loes den Hollander. In het boek leren we Lenie en Michael kennen, een op het eerste zicht perfect koppel.

Het boek

Gegevens

ISBN 90-611-2439-5
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.

Inhoud

Michael en Lenie lijken een perfect huwelijk te hebben. Als hun jongste dochter op een dag vermoord wordt terug gevonden in een hotel in Maastricht stort hun hele wereld in elkaar. In plaats van hun verdriet samen te verwerken, drijft de moord de twee uit elkaar. Gebeurtenissen uit het verleden zorgen voor nog meer onderhuidse spanning en bemoeilijken het onderzoek. Net als Lenie weer toenadering zoekt tot Michael worden ze met een nieuw probleem geconfronteerd. Michael leert dat hij zijn verantwoordelijkheid voor een misstap uit het verleden zwaar onderschat heeft en dat zal zijn gezin nu zuur opbreken.

Beoordeling

Het verhaal is geschreven met een wisselend standpunt, de ene keer volg je Lenie, de andere keer zit je in de huid van Michael. Je volgt van kortbij de gedachtengang van beide hoofdpersonages waardoor je ze diepgaand leert kennen maar het constante gehakketak werkt op de lange duur wel op de zenuwen. Het is te veel gedachten en te weinig actie.

De schrijfstijl zou ik staccato willen noemen: de schrijfster gebruikt korte zinnen, soms maar een woord lang, en korte hoofdstukken, maximum vijf pagina’s lang. Het voordeel is wel dat het snel leest en je veel rustpauzes in het boek kan vinden. Het nadeel vind ik dat het de vaart uit het verhaal haalt. In het begin moest ik heel hard wennen aan deze schrijfstijl, ik ben immers Stephen King gewend met uitgebreide beschrijvingen en vergelijkingen. Die dingen vind je niet terug in Wisselgeld, er wordt heel erg de nadruk gelegd op het psychische en weinig op beschrijvingen van de omgeving en personages. Er zitten ook maar weinig mooie taalvondsten in, iets wat je toch zou verwachten van een literaire thriller.

Het plot maakt een vreemd verloop: in het begin lijkt de roman meer op een psychisch drama dan een thriller, middenin het boek komt het thrilleraspect naar boven drijven, om dan weer te eindigen als een psychisch drama. De schrijfster probeert je constant op het verkeerde been te zetten maar ergens voelde ik de ontknoping al wel aankomen. De plot is spannend genoeg om te willen doorlezen maar niet echt verrassend of vernieuwend.

Al bij al vond ik het een aangenaam boek om te lezen, ik heb het in drie dagen uitgelezen omdat het mij wel boeide en ik wilde weten hoe het zou aflopen, maar de titel “literaire thriller” vind ik toch iets te hoog gegrepen.

De ateur

Hoewel Loes den Hollander al sinds haar kindertijd schrijft, startte haar schrijfcarrière pas in 2001 toen ze een schrijfwedstrijd van Libelle won. Daarvoor concentreerde ze zich op haar carrière in de gezondheidszorg. In 2006 gaf ze haar baan als directeur van een gezondheidsinstelling op en ging ze fulltime schrijven. Ze vond een uitgever en Vrijdag, haar eerste roman, was al snel een feit. Daarna volgden tot 2010 nog zes andere literaire thrillers. Ze schreef eerder al columns en verhalen voor bekende vrouwenbladen. Van 2002 tot 2009 was ze hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s